YATCAZ KALKCAZ CEEEEEE

2015-01-31 01:36:00

YATCAZ KALKCAZ CEEE!

1980 ler de anarşi vardı, terör vardı. Memlekette sıkıyönetimler, özel yetkili Valiler vardı. Ama 10 yıl bu terör bir türlü bitirilmedi. Bir gün silahlı kuvvetler görülen lüzum üzerine deyip yönetime el koydu.                                                           Ne hikmetse anarşi de, terör de şıp diye kesiliverdi.                                                                                                                     Terörden bıkan halk memnundu.                                                                                                                                           Çalışamaz durumda olan Üniversiteler, fabrika sahipleri, yabancı Ülke temsilcilikleri de memnundu.                             Halk, iyi ki güçlü bir ordumuz, değerli komutanlarımız var diye öğünüyordu. Bazı ortaklarımız da bizim çocuklar yönetime el koydu diye seviniyordu.                                                                                                                                               Biz o çocukları bizim diye biliyorduk ama sonuçta onların yaptıklarına biz sevinemeyip onlar sevindiğine göre, galiba bizim çocukları onlar evlat edinmişler.                                                                                                                               Devran değişti. Tabii boşalan koltuklara oturanlar da değişti. Koltuğun sihrinden midir nedir bu kez onlar Yat caz, kalk caz Demokrasi gelecek.  Eğitimde, sağlıkta, Ekonomide yeni yatırımlar, yeni düzenlemeler gelecek. Diye yeni masallar anlatılmaya başladılar.                                                                                                                                                     Doğru o dönem yattık, ama kalkamadık.                                                                                                                               Çünkü onların çocukları, kimilerini toplayıp ceza evine koydu. Kimilerini de asmayalım da besleyelim mi deyip, astı. Toprağa koydu.                                                                                                                                                                                   Evet Yatırdılar. Ama kaldırmadılar. Kalkmak isteyenin de başını ezdiler.                                                                     Ardından özel dönem mi, Özal dönemi mi dediler, yeni bir dönem getirdiler.                                                                         Onlar da Yat caz kalk caz Liberal ol caz dediler. Özelleşip devletin yükünü azaltacağız. Memlekete Ekonomik özgürlük, siyasal özgürlük, demokrasi gelecek diye yeni masallar anlattılar.                                                               Yattık, ama kalktığımızda baktık ki dün benim dediğimiz Petkim, madenler,  orman ürünleri, Sümerbank ve dokuma fabrikaları gibi birçok işletmeler artık benim değildi. Onlar birilerinin olmuştu. Tabii sadece oraların onların olmasıyla da kalmadı iş. Oralarda çalışan binlerce işçi, tasarruf tedbirleri uygulaması adı altında veya yeniden yapılanmaya gidiyoruz diye işten çıkarıldı. Bu yüzden binlerce kişi işsiz kaldı.                                                                       “Benim memurum işini bilir.” Denilerek hırsızlığa, rüşvete kapı aralanmış oldu.                                                               Sanki hepimiz cebimizdeki dolarları, markları yasaktan dolayı nereye koyacağımızı bilemiyormuşuz gibi, müjdelerle döviz serbestîsi getirildi. Gelen döviz serbestîsine de ne kadar çok sevinmiştik o zaman.                                                   Bu dönemin en yeni öğretilerinden biri de, bize, Olmayan parayı harcamayı öğretmeleri oldu.                                     Bu çok hoşumuza gitti. Uyandığımızda ise benim 2 yaşındaki kızımın bile artık binlerle ifade edilen borçları olmuştu. Ama o zaman bundan bile yüksek sesle şikâyetçi olamadık.                                                                                                     Çünkü 12 Eylülün sızıları hala geçmemişti. Seslenirsek, dilimize bu kez elektrik akımı yerine biber sürerler, eşeğe ters bindirip gezdirirler diye korkuyorduk.                                                                                                                           Derken Baba geldi, kız geldi, umudumuz kara oğlan geldi,                                                                                             Kadayıfın altı kızardı, üstü ne zaman pişecek derken, yine uyuyakalmışız. Uyandığımızda bir de baktık ki bu kez de hocanın çocukları oturmuştu koltuklara. Bundan öncekiler sanki dinsizlermiş gibi “Artık bundan sonra memleketi dini bütünler yönetecek, hırsızlık bitecek“ diye ne kadar da çok sevinmiştik.                                                                           Bu kez de onlar, “Biz gömlek değiştirdik, siyasal İslam ı hedeflemiyoruz, Soyanlara dur diyeceğiz, ekonomiyi liberalleştirip, özelleştirmelere devam edeceğiz sağlıkta, eğitimde reformlar yapıp ülkemizi AB normlarına yükseltip, demokrasi trenini bizim gideceğimiz yere kadar götüreceğiz.”. Gibi yeni masallar anlattılar.                                             Masallar diyorum, çünkü halktan yana olmadı uygulamalar.                                                                                             Onların da, dünküler gibi özelleştirme adı altında devlette kalanları kendilerine kaydettirirken bizi kucakta sallamalarını, sevgisinden bize sarılıyorlar sandık.                                                                                                                 Başımızı döndürmeye çalıştıkça, başımızdaki namaz takkesini veya başörtüsünü gözlerimize örttükçe, bizi öcülerden koruyorlar sandık.                                                                                                                                                     Türk Telekom un, limanların, hava yollarının, oto yolların, Heslerin satışı sırasında Uyandıkça, popo muza vurulanları duydukça bizi pış, pış yapıyorlar sandık.                                                                                                         Haziranda ağaçları sulayalım diye biraz kalkmaya çalıştık. Şaplağı yediğimizde gözümüz açıldı ama artık iş işten geçmek üzereydi. Çünkü artık bizi ayakta da sallamaya başladılar.                                                                                  Bilir misiniz? Eskiden çocukları kundağa bağlayıp uyuturlardı. Deli gömleği giymek gibi bir şeydi o.                          Şimdi yeni çıkarılacak makul şüphe gibi yasalarla onu bağlamak üzereler bize.                                                          Tüm bunlar niye yapılıyor dersiniz?                                                                                                                                               Biz uyusun da büyüsün diye mi?                                                                                                                                                   Yoksa Sevr de planlanan, büyük Ortadoğu projesinde onaylanan YENİ TÜRKİYE evimizin hafriyat hazırlığı için mi?  Bunları bilse, bilse Tek bilen bilir. O yarını planlamıştır. Temel atarken kara Bayramın kuzularından keseriz diye, Hacelen çocuklarını bile şimdiden görevlendirmiştir kuşkusuz.                                                                                                 Bakalım, haziran a az kaldı. Yat caz, kalk caz göreceğiz.                                                                                                           Eskiden şarkılarla ninnilerle uyutuyorlardı bizi. Şimdi sistem değişmiş.                                                                                 Şimdi diziler, dualar, makarnalar, kömürlerle uyutuyorlar artık bizi. Arada da ÖCÜ geliyor diye korkutmayı da ihmal etmiyorlar hani.                                                                                                                                                                                     Hadi bu kez biz bunlara uymayalım. Ama uyur gibi yapıp örtü altından da bakmayalım.                                                   Gerçi o zamanda bazı ayıpları görüyoruz ama görüp sessiz kalmak o ayıbın tekrar işlenmesini engellemiyor.             Hadi bu Haziran böyle olmasın.                                                                                                                                                       Bu kez uyumayalım. Şaibelilerden, yasaların arkasından dolananlardan kurtulalım.                                                           “Kim çağdaşlığa, kim bize daha yakın”, seçici olalım.                                                                                                                   Yoksaaa, yoksa bu kez de üç maymunları oynamaya devam edersek eğer, biz kundağa sarmalanmış, ağzımızda yalancı memeyle onlara bakarken, onlar yine bize,                                                                                                                  YATCAZ KALKCAZ CEEEEEEEEE diyeceklerdir unutmayın.09.01.2015

      

 

 

3
0
0
Yorum Yaz